Bizning mamlakatda bu haqida allaqachon gapirilmoqda.
So‘nggi yillarda muhim qadamlar qo‘yildi: ayollarga nisbatan zo‘ravonlik mavzusi jamiyatda ochiq muhokama qilinmaydigan mavzular qatoridan chiqdi, huquqlarni himoya qilishni kuchaytiruvchi qonunlar qabul qilindi, tobora ko‘proq ayollar o‘z boshidan kechirgan zo‘ravonlik haqida ochiq va baland ovozda gapirib, adolat talab qilmoqda.
Bu oldinga siljishdagi muhim qadam.
Biroq shu bilan birga qizlarga nisbatan zo‘ravonlik hanuz yetarlicha e’tiborga tushmayapti.
U haqida nisbatan kam, pastroq ovozda va ehtiyotkorlik bilan gapiriladi.
Ayni paytda bu hozirgi kunlarimizning qayg‘uli va tashvishli haqiqati bo‘lib, u alohida e’tibor, diqqat va harakatlarni talab qiladi.
Qizlarga nisbatan zo‘ravonlik mutlaqo qabul qilinishi mumkin emas.
Uni oqlashga hech qanday asos yo‘q.
Bu odatiy holat ham, shaxsiy masala ham, an’ana ham emas va kechiktirilishi mumkin bo‘lgan muammo emas.
Qizlarga nisbatan zo‘ravonlik – alohida holatlar emas.
Bu oilalar, maktablar, jamoalar va butun bir avlodning kelajagiga daxldor haqiqatdir.
Ha, bu mavzu muhokama qilina boshlandi.
Biroq so‘zlar bilan amaliy o‘zgarishlar o‘rtasida katta tafovut mavjud.
Amaliy o‘zgarishlar – faqat muhokama emas.
Bu profilaktika, himoya, jabrlanganlarni qo‘llab-quvvatlash, mas’uliyat va tizimli yechimlardir.
Bu muammodan ko‘z yummaslik va sukunatni bahona qilib mas’uliyatni boshqalarga yuklamaslikka tayyor turishdir.
Biz bu mavzuni ko‘tarib chiqyapmiz, chunki ishonamiz: jamiyat zo‘ravonlikka aniq va bir ovozdan “yo‘q” degan paytda, qiz bolalarda xavfsizlik, hurmat va qo‘rquvsiz bolalik huquqi shakllanadi.
Biz bu haqida izchil, halol va kuchaytirilgan e’tibor bilan gapirishda davom etamiz.
Chunki tashvishli voqelik so‘zlarni emas, balki real harakatlarni talab qiladi.